Okiem biegacza

Sobota, 23 pażdziernika 2010, Galeria im Sleńdzińskich – Legionowa 2 rozdanie nagród młodym autorom najciekawszych prac w konkursie Historie z Augustisa.

Kursy angielskiego w Globa Village, stypendia Stowarzyszenia Widok,, kolekcja dzieł Tadeusza Konwickiego, albumy Augustis oraz mnóstwo upominków Gazety Wyborczej i brawa od publiczności otrzymało 19 laureatów.

więcej informacji

więcej zdjęć

inspirowani wystawą fenomenalnych zdjęć Bolesława Augustisa z wielką przyjemnością ogłaszamy pierwszy w Global Village konkurs dla pisarskich talentów. Konkurs współorganizują Stowarzyszenie Edukacji Kulturalnej Widok, Galeria im. Sleńdzińskich – Legionowa 2 i Gazeta Wyborcza.

Dla kogo jest ten konkurs?
Konkurs adresowany jest do dzieci i modzieży białostockich szkół, które lubią wymyślać historie i ciekawie je zapisywać. Przedmiotem konkursu jest krótka opowieść napisana w dowolnie wybranej formie literackiej, inspirowana zdjęciami przedwojennego fotografa białostockiego Bolesława Augustisa prezentowanymi na wystawie Augustis w Galerii im. Sleńdzińskich – Legionowa 2.

Czy mogę wziąć udział w konkursie?
Do konkursu zapraszamy

• uczniów klas 4-6 szkół podstawowych
• gimnazjalistów
• uczniów szkół średnich

Zachęcamy również nauczycieli, szczególnie języka polskiego i historii, do rozpowszechniania informacji o wystawie i konkursie wśród swoich uczniów.

Jaką formę powinna mieć praca konkursowa?
Swoją opowieść możesz napisać w formie opowiadania, listu, opisu, artykułu, reportażu, eseju lub w innej formie literackiej pozwalającej na przedstawienie oryginalnej, fikcyjnej historii inspirowanej zdjęciami Augustisa w krótkim tekście literackim. Cenione będzie kreatywne podejście do fotografii. Opowieść nie musi być ściśle związana z rzeczywistym czasem powstania wybranego zdjęcia.

Jak długi powinien być tekst?
Obowiązuje limit słów w tekscie dla 3 grup uczestniów:

• dla uczniów klas 4-6 szkół podstawowych – do 300 słów
• dla gimnazjalistów – do 500 słów
• dla uczniów szkół średnich – do 700 słów

Czy praca powinna być napisana po angielsku?
Nie. Przedmiotem konkursu są prace pisane w języku polskim.

Jak wyedytować pracę?
Zatytułowana i podpisana praca powinna być napisana czarnym długopisem, czytelnie, na liniowanym papierze formatu A4 z wyraźnymi marginesami, lub wydrukowana 12-punktową czcionką z podwójną interlinią.

Gdzie przesłać pracę?
Pracę konkursową należy złożyć osobiście w siedzibie szkoły językowej Global Village przy ulicy Nowy Świat 17, od 30 sierpnia do 30 września 2010 wraz z dołączoną Wizytówką Uczestnika.

Gdzie mogę otrzymać Wizytówkę Uczestnika?
Dokument z zasadami konkursu i Wizytówką Uczestnika możesz pobrać ze strony, którą właśnie czytasz. Kliknij tutaj

Czy warto pisać?
Zawsze warto. Nagrodzeni zostaną autorzy 3 najciekawszych prac w każdej grupie wiekowej. Nagrodami w konkursie są roczne i semestralne kursy angielskiego w szkole językowej Global Village, roczne stypendium Stowarzyszenia Edukacji Kulturalnej Widok oraz kolekcje wydawnictw Gazety Wyborczej. Ponadto nagrodzone prace zostaną opublikowane w internecie. O podziale nagród zdecyduje jury.

Kiedy będą ogłoszone wyniki konkursu?
Pracę należy złożyć pomiędzy 30 sierpnia a 30 września 2010. Rozwiązanie konkursu i przyznanie nagród nastąpi do 15 października 2010. Lista laureatów zostanie opublikowana na stronie internetowej szkoły językowej Global Village.

Gdzie mogę obejrzeć fotografie Bolesława Augustisa?
Zdjęcia Augustisa obejrzeć można:

• na wystawie Augustis – do 15 września 2010, Legionowa 2
• w albumie Augustis dostępnym w Galerii im. Sleńdzińskich – Legionowa 2, Galerii Arsenał, Ksiegarni Akcent oraz szkole językowej Global Village

Ponadto wybrane zdjęcia Bolesława Augustisa możesz obejrzeć na następujących stronach internetowych:

link 1
link 2
link 3
link 4

Zasady konkursu i Wizytówka Uczestnika

(albs_t)

*XVIII International Festival of Orthodox Church Music is taking place at Białystok Philharmonic. It ends Sunday.

Arvo Part, Kanon Pokajanen, Ode III (mp3, 2.7MB)

• On another wet afternoon, when you seem to be mentally and physically at your lowest ebb, head straight for the Wedel place next to Akcent bookshop.
• You don’t want to have any of those fancy desserts laced with chocolate.
• Pick a knowledgeably looking member of staff to speak to (the tall girl with glasses is really professional) and explain in plain Polish what you need.
• Ask her to place a scoop of vanilla ice-cream into a coffee cup, then pour two cups of strongest, freshly made espresso coffee over the ice, and serve it immediately. If not sooner.
• Sip your coffee slowly and spoon the melting ice-cream. From your seat by the window watch the building/excavation site in Rynek, waiting for the caffeine to enter your system.
• When you feel power run back into your limbs, leave the table and go singing in the rain.

These are not the kind of texts you’d run your eyes over if you shy away from history or current affairs. But if you don’t, you qualify as a dedicated reader.

An excerpt from Marek Siemek’s article:

?…the collapse of communist systems in Central and Eastern Europe was insufficient to fill, or at least substantially diminish, the gap between the West and East of the continent. This gap was created by a tough and merciless difference between the pre-modern and modern forms of socialization rather than by an ideological and military confrontation between “the totalitarian Communism” and “the democratic capitalism”. The gap can be gradually closed only on the way to social modernization, whose essence is building of an enlightened civil society organizing its life and actions in a rational manner within the framework of modern institution of the state of law.

This means that the essence of modernization is, for European countries known today as “post-communist”, constituted by the demolition of the East which exists in us. It is in this sort of East that the all-embracing immaturity of these countries and their incapacity in the face of the twentieth century’s challenges is today concentrated and symbolically expressed. This East, understood as the quintessence of parochial provincialism, intolerance and aggressive hostility towards aliens, nationalism hidden behind the “patriotic” or “God and fatherland” demagogy, ideological obstinacy and blindness; in short: all the through-and-through irrational non-transparency of social and intellectual life, is rooted much deeper in people’s mentality that one could have expected. It is this factor that constitutes the greatest obstacle on the road to modernization?

They are staging the show at Teatr Szkolny, Akademia Teatralna, Sienkiewicza 14, on Thursday, 14 June, at 5 PM. Anybody can come and see, entrance is free, but arrive early to avoid disappointment, the space is limited.

How about this little gem from Roald Dahl’s story:

A bit further on, The Enormous Crocodile met Muggle-Wump, the Monkey. Muggle-Wump was sitting in a tree, eating nuts.
“Hello, Crocky,” said Muggle-Wump. “What are you up to now?”
“I have secret plans and clever tricks,” said the Crocodile.
“Would you like some nuts?” asked Muggle-Wump.
“I have better things to eat than nuts,” sniffed the Crocodile.
“I didn?t think there was anything better than nuts,” said Muggle-Wump.
“Ah-ha,” said the Enormous Crocodile,
“The sort of things that I’m going to eat have fingers, toe-nails, arms and legs and feet!”
Muggle-Wump went pale and began to shake all over. “You aren’t really going to gobble up a little child, are you?” he said.
“Of course I am,” said the Crocodile. “Clothes and all. They taste better with the clothes on.”
“Oh, you horrid hoggish croc!” cried Muggle-Wump. “You slimy creature! I hope the buttons and buckles all stick in your throat and choke you to death!”
The Crocodile grinned up at Muggle-Wump and said, “I eat monkeys, too.” And quick as a flash, with one bite of his huge jaws, he bit through the tree that Muggle-Wump was sitting in, and down it came. But just in time, Muggle-Wump jumped into the next tree and swung away through the branches.

The group’s densely packed week culminates with Leon’s new exhibition at Arsenal Gallery on Friday afternoon. This inevitably takes us back to May 1995, when a curator of his previous exhibition asked if we could give them a hand preparing it over a weekend. We hapilly agreed of course, not knowing yet what we were letting ourselves in for. When we entered the gallery’s first-floor rooms, we saw stark white walls randomly covered with splashes of primary colours. Then the artist gave us a supersonic course in the painting technique he adopted for his exhibition, and off we started. That weekend we covered hundreds square metres of walls, floor to ceiling, one room in dabs of sky-blue and daffodil-yellow, some other room in blood-red and grass-green, yet another one in horizintal stripes of all sunset colours. Soon, with our aching arms, we learned about some artists’ toil – Leon certainly is one of them. We also learned about the hallucinogenic effect of painting – vivid colours danced in front of us, even with the eyelids closed, for days on. And that’s how we met Leon.

Arsenal Gallery, 1995