Pani Laura Kowalska
Autorką pracy jest Katarzyna Kubasik, uczennica klasy VIb w Szkole Podstawowej nr 1 w Białymstoku
Wyróżnienie
Pani Laura Kowalska obudziła się z wielkim bólem głowy. Była już starszą kobietą, mimo to nikt jej nie szanował i nie dał ani jednej chwili odpoczynku.
Idąc do pracy pogrążyła się w ponurych myślach, przez co nie zauważyła, że skręca w nieznaną sobie uliczkę. Gdy już uszła spory kawałek drogi zatrzymała się, nie wiedząc co robić. Ogarnął ją strach… Nagle zza rogu wyskoczył groźnie wyglądający mężczyzna i uderzył panią Laurę w twarz. Zachwiała się, poczuła, że ktoś wyrywa jej z ręki torebkę, po czym ogarnęła ją ciemność…
Leżała twarzą w dół na chodniku. Siniak na policzku piekł niemiłosiernie, a z nosa ciekła krew. Jej torebka znikła razem z bandytą. Podniosła się z wielkim trudem i próbowała wyjść z tego ponurego miejsca. Błądziła w ciemnych, budzących grozę korytarzach. Co jakiś czas zdawało jej się, że ktoś ją obserwuje. Nagle usłyszała krzyk pełen strachu i błagania.
Pobiegła szybko w tę stronę… i nagle stanęła jak wryta. Zaledwie parę metrów od niej pewien mężczyzna wlókł za włosy piękną młodą kobietę. Wyrywała się i wrzeszczała. W ręku mężczyzny zabłysł sztylet… i kobieta przestała krzyczeć. Osunęła się na ziemię bez życia. Po jej piersi spływały stróżki krwi. Pani Laura dopiero po chwili oprzytomniała. Nie mogła uwierzyć w to, co się stało. Morderca spostrzegł ją i począł uciekać. Zauważyła kawałek swojej torebki, wystającej z jego kieszeni, która zaraz potem całkowicie wypadła. Nie poczuł tego, bo dalej uciekał…
Parę godzin później na miejsce zbrodni przyjechała policja. Zwłoki kobiety zabrano. Na chodniku pozostała wielka czerwona plama. Panią Laurę wypytywano jako świadka mordu. Następnego dnia przyszła z kwiatami na miejsce śmierci kobiety. Zmówiła za nią pacierz, a kwiaty ułożyła tak, aby zakryły ślady krwi. Potem poszła do domu i starała się już o tym nie myśleć. A ślad mordercy zaginął…